KARAMUK

KARAMUK

FITXA TEKNIKOA

Izenburua: KARAMUK

Herrialdea: Alemania

Urtea: 2002

Zuzendaria: Sülbiye Günar

Aktoreak: Klaus J. Behrendt, Helga Goering, Anne Kasprik, Julia Mahnecke, Adnan Maral...

Ekoizleak: Sonja Goslicki, Anke Scheib

Musika: Neil Black

Argazkia: Peter Przybylski

Iraupena: 93minutu

Gaia: Drama

     Pasa den urtarrilaren 9ean 1.mailakoak Alhondigako zinemetara joan ziren Karamuk izeneko filma ikustera.

Sipnosia

     Johanna 17 urteko nerabe gizentxoa da. Parisen moda diseinua ikastea da bere ametsa. Berak josten du bere arropa, estilo ez oso konbentzionalean. Baina orain, Institutuko ikasketak amaitu nahi ditu. Eta diseinu karreran lagunduko dion norbaiten bila dabilela, benetako aita aurkitu du. Aita turkiarra da eta Kolonian bizi da, bere familiarekin. Johannak egoera berriari eta bere sentimenduei aurre egin ordez, ikasketak egiteko dirua nola edo hala lortzea erabakitzen du. Aitari egia esan gabe, jatetxe batean hasten da lanean, sukaldari laguntzaile gisa, baina izugarrizko zoritxarra gertatuko da.

Kritika

Nahiz eta bere ametsa bete duen ez jakin, oso pelikula polita da. Joana nahiko txarto konpontzen da bere amarekin, eta guretzat eredu txarra da arazo bat duen bakoitzean zigarro bat erretzen baitu. Pelikula pixka bat aspergarria izan da, ez dugulako guztiz ulertu; gure adinerako ez baita egokia.

   LEIRE UNZUETA eta IZASKUN MANERO

  

  

  

  

 

BODAS DE SANGRE ANTZEZLANA

BODAS DE SANGRE

 

	Egilea: Federico Garcia Lorca. Antolatzailea: Eina d’Escola. Lekua: Deustuko Salesianos. Eguna: 2011/11/28.
Federico Garcia Lorcak, 1931ean, bertsoz eta prosaz idatzitako tragedia da. Bi urte beranduago antzeztu zen lehendabizi. Hortik aurrera askotan antzerkira edota zinemara eraman da. Egilea gertakizun errealetan oinarritu zela ematen du, konkretuki 1928an Nijarren, Almerian, gertatutako historia batean. Lan honetan egilearen jaioterrian, Andaluzian, oraindik bizirik dauden ohiturak jasotzen dira. Hori bai, objektu sinbolikoen bidez tragedia iragartzen da, behin eta berriz labana aipatzen da nolabait heriotzaz abisatzeko. Antzezlanean zaharra eta modernoa, heriotza eta bizitza aztertzen dira. Behin eta berriz mitoak, legendak eta paisaiak agertzen dira eta hortik datoz zeloak, pertsekuzioak… eta heriotza. Andaluzian kokatzen da baina edozein leku izan liteke. Gaia egingo den ezkontza baten inguruan biraka dago. Nobioen familiak aspaldiko etsaiak dira. Gainera, neskak aspaldian beste nobio bat eduki zuen eta hori ezkontza egunean agertuko da neska berarekin eramateko. Neskak ezkondu ondoren aurreko-arekin, Leonardorekin, ihes egiten du. Nobioa bikotearen atzetik doa eta, azkenean, topatu ondoren borroka hasiko da eta bi gizonak hilko dira. Hori gertatu ondoren, neska bere mutilaren amarengana doa, horrek bera hiltzeko baina amaginarrebak ez dauka indarrik, ezta ukitzeko ere, zeren eta azken semea galdu egin duen borrokan. PERTSONAIAK: Ama: lurrarekiko fideltasuna ordezkatzen du. Lurrarekin, familiarekin eta odolarekin identifikatzen da. Indartsua eta konstantea da, batez ere momentu txarretan. Semea: apenas ezagutzen du zerbait bere nobiaren sekretuaz. Pertsona ona da eta harro dago bere lurraz eta bere lanaz. Neska-laguna: ez ditu gauzak bi aldiz pentsatzen, ezta berak besteengana egindakoaren ondorioaz jabetu ere eta horregatik tragedia suertatuko da. Nobiaren aita: gizon lasaia eta nobioaren lurretan interesatuta.  Leonardo: indartsua, pasioz beteta. Bere amodioaren gurasoek errefusatu zuten eta horregatik horren lehengusina batekin ezkondu zen, seme bat edukiz. Lotsatu barik ihes egingo du nobiarekin. Obran izen propio daukan pertsonai bakarra. IRITZIA: oso antzezlan interesgarria izan zen baina Salesianos kolegioaren ikasle batzuk asko molestatu zutenez, behin baino gehiagotan moztu behar zen errepresen tazioa. Dena dela, asko disfrutatu genuen aktoreen lanarekin. Soloko